اين قفسه سينه كه مي بيني يه حكمتي داره ، خدا وقتي آدمو آفريد سينه اش قفسه نداشت ، يه پوست نازك بود رو دلش . يه روز آدم عاشق دريا شد آنقدر كه به تمام وجودش خواست تنها چيز با لرزشي كه داره بده به دريا . پوست سينشو دريد و قلبشو انداخت تو دريا ، موجي اومد و نه دلي موند و نه آدمي . خدا دل آدمو از دريا گرفت و گذاشت تو سينش . آدم دوباره آدم شد ولي امان از دست اين آدم . دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد ، دوباره پوست نازك تنشو كند و دلشو پرت كرد ميون جنگل ، باز نه دلي موند نه آدمي ، خدا كم كم داشت عصباني مي شد ، يه بار ديگه دل آدمو برداشت و محكم گذاشت تو سينه اش . ولي مگه اين آدم ،آدم مي شد . اينبار كه سرشو بالا كرد يه دل كه داشت هيچي با صد دلي كه نداشت عاشق آسمون شد . همه اخم تخم خدا يادش رفت و پوست سينه شو كند و باز دلشو پرت كرد ميون آسمون ، رل آدم مثل يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد و افتاد تو دامن خد . نه ديگه ..... خدا گفت...... اين دل واسه آدم دل نمي شه . آدم دراز به دراز چشم به آسمون رو زمين افتاده بود ، خدا اينبار بس كه از دست آدم ناراحت بود يه قفس كشيد روش . آدم كه به خودش اومد ديد اي دل غافل ...... چقدر نفس كشيدن واسش سخت شده ، چقدر اون پوست لطيف رو سينش سفت شده ، دست كشيد به رو سينشو وقتي فهميد چي شده يه آهي كشيد ..... همچين كه از آهش رنگين كمون درست شد . و اين براي اولين بار بود كه رنگين كمون درست شد . بعد هي آدم گريه كرد هي آسمون گريه كرد . روزها و روزها گذشت و آدم با اون قفس سنگين خسته و تنها روي زمين سفت خدا قدم مي زد و اشك مي ريخت . آدم بيچاره دونه دونه اشكاشو كه ميريخت رو زمين ، شكل مرواريدي مي شد و بر مي داشت و پرت مي كرد طرف خدا تو آسمون . تا شايد دل خدا واسش بسوزه و قفس و در بياره . اينطور بود كه آسمون پر از ستاره شد . ولي خدا دلش واسه آدم نسوخت . خلاصه يه شب آدم تصميم خودشو گرفت ، يه چاقو برداشت و پوست سينشو پاره كرد ، ديد خدا زير پوستش چه ميله هاي محكمي گذاشته . دلشو ديد كه اون زير طفلكي مثل دل گنجشك مي زد و تالاپ تولوپ مي كرد . انگشتاشو كرد زير همون ميله درست روي دلش بود به همه زوري كه داشت اونو كند . آخ ...... اونقدر دردش اومد كه ديگه هيچي نفهميد و پخش زمين شد . خدا از اون بالا همه چيز نگاه ميكرد ، دلش واسه آدم سوخت . استخونو برداشت ماليد به دريا و آسمون و جنگل . يهو همون تيكه استخوان روي هوا رقصيد و رقصيد ، چرخيد چرخيد ، آسمون رعد و برق زد. دريا پر شد از موج و طوفان و درختاي جنگل شروع كردن به رقصيدن . همون تيكه استخون ياش يواش شكل گرفتو شد يه فرشته ، با چشاي سيام مثل آسمون شب ، با موهاي بلند مثل آبشار توي جنگل ، اومد جلو دست كشيد روي چشاي بسته آدم . آدم چشاشو باز كرد اولش هيچي نفهميد ، هي چشاشو ماليد و ماليد و هي نگاه كرد . فرشته رو كه ديد با همون يه دل كه نه صد دلي كه نداشت عاشقش شد . همون قد كه عاشق آسمون و دريا و جنگل بود ،‌نه .... خيلي بيشتر ، پا شد و فرشته رو نگاه كرد ؛ دستشو برد گذاشت روي دلش همونجا كه استخونشو كنده بود . خواست دلشو در بياره و بده به فرشته ، ولي دل آدم كه از بين اون ميله ها در نيومد . بايد دو سه تا از اونا رو مي كند، تا دستاشو برد زير استخوان قفسه سينه اش فرشته خرامون خرامون اومد جلو ،‌دستاشو باز كرد و آدمو بغل كرد . سينشو چسبوند به سينه آدم . خدا از اون بالا فقط نگاه مي كرد با يه لبخند رو لبش . آدم فرشت رو بغل كرد ، دل آدم ياش يواش نصفه شد و آروم آروم خزيد تو سينه ي فرشته خانوم ، فرشته سرشو آورد بالا و تو چشماي آدم نگاه كرد . آدم با چشاش خنديد . فرشته سرشو گذاشت رو سين آدم و چشاشو بست .
آدم يواشكي به آسمون نگاه كرد و از ته دل دست خدا رو بوسيد . اونجا بود كه دل آدم براي اولين بار احساس آرامش كرد . خدا پرده آسمونشو كشيد و آدمو با فرشته اش تنها گذاشت

==================================================